Por fin, logo de dous aprazamentos derivados da COVID-19, xa temos gañadoras do VII Concurso
literario Mª Vitoria Taboada:
Na categoría
de relato curto resultou gañadora ANA NOVO CUÑARRO polo relato presentado baixo o lema “Por que só nos
sentimos...”; o xurado valorou ser quen de suxerir, cunha linguaxe próxima á
poesía, a experiencia inefable da tristeza e da alegría como sensacións
privadas que conforman toda vida.
Na categoría
poesía resultou gañadora ANDREA SEGADE ROZAS polo
conxunto de poemas titulados, respectivamente, “[A vida,]”, “Ela...” e “A
venda”; por conseguir expresar, coa
precisión dunha eficaz linguaxe poética próxima ao sentencioso, sensacións
universais coma o desconcerto ante o paso do tempo, e os medos e renuncias que
nos xera a procura da felicidade.
O xurado considerou deixar deserto o premio de sketch
teatral.
A entrega de premios terá lugar na biblioteca do instituto,
o 24 de novembro, ás 11:20, nun breve acto, condicionado este polas medidas
anti-COVID-19.
A seguir os textos premiados:
Relato:
1º premio:
Por que só nos sentimos vivos cando somos felices? Non é a tristura parte
da existencia?
Non existía ollada no mundo coma a súa, de máxica, de singular. Aquela
que observaba o horizonte, ese punto no que se bicaban o ceo e a terra, e
semellaba que puidese ver máis aló. Por iso cando me atopei cos seus luceiros
verdes ao entrar na aula, tiven a certeza de que a súa visión sobrehumana xa
chegara mesmo ata a miña alma. Mais había algo certamente desacougante nela,
pois aínda con toda esa fantasía que desprendía entre pestanexos, transmitía
unha tristura tal que parecía non chorar por non ter bágoas abondo. Ela non
falaba con palabras, só coa música, do mesmo xeito ca un mudo non o fai coa
voz, senón coas mans. Así foi que me quedei aquel mércores despois das clases a
vela ensaiar dende a porta do ximnasio. Non me mirou nin unha soa vez, non lle
fixo falta para ser consciente da miña presenza.
- Pecha a porta - dixo, mentres se erguía do chan, logo de atar os
cordóns das zapatillas de ballet rosas descoloridas polo implacable paso do
tempo. Fixen tal e como dixo, mais non avancei nin un paso. Quedei parado
diante da entrada do ximnasio, ollando para a súa vestimenta:
Vestía unha camisa frouxa branca e unha saia de ensaios negra que, cando
ela xiraba, debuxaba no aire espirais de tebras.
Cando
escoitei soar un tema de Debussy que non fun quen de identificar, a historia
que tiña para contar comezou:
Faloume
da historia dun paxaro negro, de plumaxe brillante coma as primeiras raiolas
que derreten a xeada polas mañás, e de aparencia sutil coma as folerpiñas das
primeiras nevadas do inverno. O paxaro pasaba día si e día tamén parado nun
cable de alta tensión, completamente só. Unicamente voaba cando chovía.
Planeaba por riba da casa veciña a gran velocidade, bailando coas bágoas das
nubes, pois só o facía cando ninguén o vía. Cando ninguén o xulgaba. Cando só
eran el e a choiva.
Ela
contoume como o viu, como foi a única privilexiada en observar a danza da ave,
antes de que o lóstrego a levara para sempre, pechándoa coa súa luz nos seus
ollos.
E
cando a música cesou e me mirou, souben que levaba bágoas no corpo e raios no
mirar, pois era ela pequena, coma as folerpiñas das primeiras nevadas do
inverno e o seu cabelo louro era o reflexo do sol que derretía as xeadas polas
mañás. Ese sol, único compañeiro do paxaro cando non chovía, cando non vivía.
Ana
Cuñarro Novo
Poesía:
1º premio:
Ela...
Doce meses no ano.
Catro semanas ao mes.
Sete días por semana.
Vinte e catro horas de ser.
Antes contigo,
agora maldigo
Antes xuntas,
agora defuntas.
Ata que un día chegou un demo
que con el todo levou.
Mais semellaba babeco,
e nin o sorriso nos deixou.
Volva demo volva
e non me teña medo,
traia con vostede o tesouro
que eu máis aprecio.
A venda
Solitaria,
sen saída.
Non tiña por onde escapar
nin a quen avisar.
Solitaria.
Ela trepaba,
intentábao día tras día,
non tiña saída.
Solitaria.
Con esperanzas.
Só precisaba un raio de luz
pero obcecábase.
Solitaria.
Ata que ese raio de luz,
esa pequena esperanza
resultan.
Nunca estivo soa,
só cegada.
Mais mira con medo
o volver ser pegada.
A vida,
todo comeza como se nada,
pequenos e indefensos,
inocentes e inquietos.
Pero pronto chegas ao colexio,
aprovéitao, é un privilexio.
Cun pestanexar de ollos,
xa te ves cos monomios.
E cando está a bocexar,
aparece a estrutura molecular.
A xente maior ten razón,
a vida de estudante é a mellor,
vagueamos por estudar
e nun futuro por traballar.
Mais isto sempre foi así,
nacemos para nos queixar.
Todos coñecedes estes dicires
que resumen o que acabas de ler.
Os pequenos queren ser maiores
e os maiores volveren crecer.
Andrea Segade Rozas
